یادآوری....

یادآوری....

با درود به دوستانی که در حال مطالعه این صفحه هستند. امیدوارم مطالبی که سعی میکنم با وسواس کامل انتخاب یا مکتوب و منتشر کنم برایتان راهگشاومفید باشد . به شخصه معتقدم یک جمله به تنهایی میتواند زندگی انسانها را متحول نماید . به امید تحولات چشمگیر در همه ما !!!

آخرین مطالب
  • ۳۱ ارديبهشت ۹۶ ، ۲۱:۵۸ هویت
آخرین نظرات

دیالکتیک تنهایی ( قسمت دوم )

يكشنبه, ۱ شهریور ۱۳۹۴، ۰۹:۰۵ ق.ظ

در زبان رایج این دوگانگی با یکسان شمرده شدن تنهایی و رنج انعکاس می یابد . درد عشق همان درد تنهایی است . آمیزش و تنهایی مخالف هم و مکمل هم هستند . نیروی رهایی بخش تنهایی به احساس تقصیر گنگ و در عین حال زنده ما روشنی می بخشد : انسان تنها، به دست خدا منزوی شده است . تنهایی هم جرم ما و هم بخشودگی ماست . مجازات ماست اما در عین حال بشارتی است بر این که هجران ما هم پایانی است . این دیالکتیک بر همه زندگی بشر حکمفرماست .

آدمی مرگ و تولد را به تنهایی تجربه میکند . ما تنها زاده میشویم و تنها میمیریم . هنگامی که از زهدان مادر رانده میشویم ، تلاش دردناکی را آغاز میکنیم که سرانجام به مرگ ختم میشود . آیا مرگ یعنی بازگشت به زندگی مقدم بر زندگی ؟ آیا مرگ یعنی بازگشت به زندگی جنینی که در آن سکون و حرکت ، روز و شب ،زمان و ابدیت ضد هم نیستند ؟ آیا مردن یعنی بازماندن از زیستن به عنوان موجود و سرانجام رسیدن قطعی به بودن ؟ آیا مرگ حقیقی ترین شکل زندگی است ؟ آیا تولد مرگ است و مرگ تولد ؟ هیچ نمی دانیم.

اما با آنکه هیچ نمیدانیم با همه وجود در تلاشیم تا از اضدادی که عذابمان میدهند بگریزیم . همه چیز ، آگاهی از خویشتن ، زمان ، منطق ، عادات و رسوم  مارا گمگشتگان زندگی میکنند ، در عین حال همه چیز مارابه بازگشت به فرود آمدن در زهدان آفریننده ای میخواند که از آن بیرون افکنده شده ایم . آنچه از عشق میخواهیم که میل است و عطش وصل  و اراده به افتادن و مردن و نیز دوباره زادن این است که پاره ای از زندگی ، پاره ای از مرگ حقیقی را به ما بچشاند . عشق را برای شادی یا آسودن نمیخواهیم ، برای جرعه ای از آن جام لبالب زندگی میخواهیم که در آن اضداد محو می شوند ، که در آن زندگی و مرگ ، زمان و ابدیت به وحدت میرسند . به گونه ای گنگ پی می بریم که زندگی و مرگ جز دو نمونه متضاد اما مکمل از واقعیتی واحد نیستند . آفرینش و انهدام در عمل عشق یکی میشوند و انسان در کسری از ثانیه نگاهی بر صورت کاملتری از هستی میاندازد .

ادامه دارد .....

۹۴/۰۶/۰۱ موافقین ۱ مخالفین ۰
عام

نظرات  (۲)

احتمالا فرمت شعر موقع کپی کردن باعث بهم ریختگی ابیاتش شده
ببخشید .


عشق ، شوری در نهاد ما نهاد                        جان ما در بوته ی سودا نهاد
گفتگویی در زبان ما فکند                               جستجویی در درون ما نهاد 
داستان دلبران آغاز کرد                                 آرزویی در دل شیدا نهاد
رمزی از اسرار باده کشف کرد                         راز مستان جمله بر صحرا نهاد
قصه خوبان به نوعی باز گفت                         کاتشی در پیر و در برنا نهاد
از خمستان جرعه ای بر خاک ریخت                 جنبشی در آدم و حوا نهاد
عشق مجنون در کف لیلی سپرد                    جان وامق در لب عذرا نهاد
دم به دم در هر لباسی رخ نمود                      لحظه لحظه جای دیگر پا نهاد 
نبود او را معین خانه ای                                 هر کجا جا دید ، رخت آنجا نهاد
بر مثال خویشتن حرفی نوشت                       نام آن حرف آدم و حوا نهاد
حسن را بر دیده ی خود جلوه داد                     منتی بر عاشق شیدا نهاد
هم به چشم خود جمال خود بدید                    تهمتی بر چشم نابینا نهاد
یک کرشمه کرد با خود، آنچنانک:                     فتنه ای در پیرو در برنا نهاد
کام فرهاد و مراد ما همه                                در لب شیرین شکر خا نهاد
بهر آشوب دل سوداییان                                 خال فتنه بر رخ زیبا نهاد
وز پی برک و نوای بلبلان                                رنگ و بویی در گل رعنا نهاد 
تا تماشای وصال خود کند                               نور خودر در دیده ی بینا نهاد
تا کمال علم او ظاهر شود                              این همه اسرار بر صحرا نهاد 
شورو غوغایی بر آمد از جهان                         حسن او چون دست در یغما نهاد
چون در آن غوغا عراقی را بدید                        نام او سردفتر غوغا نهاد               


پاسخ:
ممنون
عشق، شوری در نهاد ما نهاد  جان ما در بوته‌ی سودا نهادگفتگویی در زبان ما فکند  جستجویی در درون ما نهادداستان دلبران آغاز کرد  آرزویی در دل شیدا نهادرمزی از اسرار باده کشف کرد  راز مستان جمله بر صحرا نهادقصه‌ی خوبان به نوعی باز گفت  کاتشی در پیر و در برنا نهاداز خمستان جرعه‌ای بر خاک ریخت  جنبشی در آدم و حوا نهادعقل مجنون در کف لیلی سپرد  جان وامق در لب عذرا نهاددم به دم در هر لباسی رخ نمود  لحظه لحظه جای دیگر پا نهادچون نبود او را معین خانه‌ای  هر کجا جا دید، رخت آنجا نهادبر مثال خویشتن حرفی نوشت  نام آن حرف آدم و حوا نهادحسن را بر دیده‌ی خود جلوه داد  منتی بر عاشق شیدا نهادهم به چشم خود جمال خود بدید  تهمتی بر چشم نابینا نهادیک کرشمه کرد با خود، آنچنانک:  فتنه‌ای در پیر و در برنا نهادکام فرهاد و مراد ما همه  در لب شیرین شکرخا نهادبهر آشوب دل سوداییان  خال فتنه بر رخ زیبا نهادوز پی برک و نوای بلبلان  رنگ و بویی در گل رعنا نهادتا تماشای وصال خود کند  نور خود در دیده‌ی بینا نهادتا کمال علم او ظاهر شود  این همه اسرار بر صحرا نهادشور و غوغایی برآمد از جهان  حسن او چون دست در یغما نهادچون در آن غوغا عراقی را بدید  نام او سر دفتر غوغا نهاد
پاسخ:
شعر زیبایی بود ولی ای کاش یه اینتر میزدین بعد هر مصرع !!!

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی